Edukacja dla przyszłości

Edukacja dla przyszłości – tak nazywał się jeden z programów w kampanii prezydenckiej. Diagnoza, którą postawiliśmy na początku 2020 r., jest wciąż aktualna, dlatego przechodzimy od słów do czynów. Chcemy realizować nasz program już teraz, dlatego Edukację dla przyszłości będziemy wdrażać oddolnie. Póki co jest to antidotum, ale jeszcze nie panaceum. Stopniowo uzupełnimy edukację o to, co w trzeciej dekadzie XXI wieku jest kluczowe.

W pierwszej kolejności zaprezentujemy materiały związane z edukacją psychologiczną, a następnie poruszymy kolejne obszary (edukację obywatelską, środowiskową, klimatyczną).

Dlaczego edukacja psychologiczna?

Opieka psychologiczna w szkołach jest niewystarczająca, szczególnie w mniejszych miejscowościach, gdzie dostęp do opieki psychologicznej i psychiatrycznej jest dodatkowo utrudniony (raport Najwyższej Izby Kontroli oraz Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, 2017).
Polska zajmuje drugie miejsce w Europie pod względem samobójstw nieletnich. W latach 2011-16 liczba prób samobójczych wzrosła niemal dwukrotnie. Od kilku lat wzrasta liczba zgłoszeń dotyczących depresji i myśli samobójczych, a 7 mln polskich dzieci może skorzystać z pomocy (uwaga!) 415 psychiatrów dziecięcych (raport Komendy Głównej Policji).

Niezwykle trudna sytuacja osób nieheteronomatywnych – 25% Polaków uważa, że homoseksualiści nie powinni pracować z dziećmi, 40% utożsamia homoseksualizm z pedofilią, a osoby transpłciowe są narażone na przemoc (fizyczną i seksualną) w największym stopniu spośród ogółu osób LGBTQ w Polsce (raport Uprzedzenia w Polsce 2017 oraz dane Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego).

Dzieci i młodzież są przeciążone liczbą zajęć, brakiem czasu na odpoczynek i budowanie relacji. Sytuacja pogorszyła się we wrześniu 2019 r., kiedy nastąpiła tzw. kumulacja roczników z powodu tzw. reformy edukacji, a szczyt nastąpił w czasie lockdownu, zwłaszcza w ramach nieprzemyślanego systemu edukacji zdalnej.